Wydarzenia Bielsko-Biała

Algorytm może przeczytać nuty, ale nie poczuje bębna w śledzionie

Tomasz Madzia. Fot. FB T. Madzi

Scena zawsze była dla mnie najważniejsza. Kontakt z ludźmi, patrzenie im w oczy… A na początku chciałem po prostu umieć zagrać przy ognisku albo na zielonej szkole, jak większość dzieciaków – wspomina gitarzysta Tomasz Madzia.

Ostatnio uświetniłeś swoim występem naszą galę z okazji 70-lecia „Kroniki Beskidzkiej”. My bawiliśmy się świetnie, a Ty?

Tomasz Madzia: Przednio, bo publiczność była idealna. To ludzie, którzy dorastali w czasach, gdy gitara świeciła najjaśniej. A naszym celem jest pokazać ten instrument tak, jak pokazywało się go kiedyś. W muzyce coraz częściej urządzamy wyścigi, zamiast skupiać się na melodii. Na gali wszyscy docenili to, co chcieliśmy przekazać. Byłem za kulisami i przy pierwszych mocnych uderzeniach trochę się bałem odbioru. A najgłośniej śpiewali właśnie ci starsi.

Kiedy Hendrix wychodził z gitarą, on i instrument byli całym wydarzeniem. Wracacie do tego myślenia?

Dziękuję za Hendrixa, bo od razu wraca do mnie tamten moment z programu. Świętej pamięci Kora (Olga Jackowska) spojrzała na mnie i powiedziała: „Jesteś jak Jimi Hendrix”. Takich słów się nie zapomina. Chyba właśnie przez nie ciągnę gitarę w tę stronę. Chcemy, żeby muzyka brzmiała, a nie musiała być ubrana w choreografię. Show wizualne oczywiście też robimy, ale zależy nam na tym, żeby przeciętny słuchacz wyszedł z koncertu i powiedział: „Fajnie zagrali”. Satriani czy Steve Vai to wirtuozi, a jednak ludzie nie wychodzą z ich koncertów zmęczeni. Chcemy grać nie dla gitarzystów, ale dla ludzi, którzy chcą słuchać muzyki.

Jak to wszystko się zaczęło? Talent show był motorem?

Technicznie projekt zaczął się w telewizji. Ale dziś talent show traktuje się jak glejt, który potwierdza, że jesteś muzykiem. To trochę przykre i szufladkuje. Do dziś słyszę: „Tomek, wróć do programu”, ale raz wystarczy. A tak naprawdę wszystko zaczęło się w podstawówce. Scena zawsze była dla mnie najważniejsza. Kontakt z ludźmi, patrzenie im w oczy, gdy coś im się podoba, liczył się bardziej niż siedzenie w domu. Na początku chciałem po prostu umieć zagrać przy ognisku albo na zielonej szkole, jak większość dzieciaków.

Adam „O.S.T.R.” Ostrowski powiedział mi kiedyś, że talent show promuje głównie organizatorów, a uczestnik nigdy nie będzie większą gwiazdą od jurora. Zgadzasz się?

Nie ma co ukrywać. Ale ja nie chcę się z nikim ścigać, to chyba moje motto. Gdybym miał dziś decydować, chyba nie poszedłbym do programu. Droga, którą idziemy teraz, klasyczna, jest naturalniejsza. Człowiek przychodzi na koncert nie dlatego, że widział cię w telewizji, tylko dlatego, że chce usłyszeć, co masz do pokazania. Wolę budować grono ludzi, którzy od początku widzą, jak się rozwijamy, niż szukać pojedynczych osób wśród kilku milionów widzów.

Czyli lepiej mieć stu słuchaczy, którzy rozumieją twoją muzykę, niż milion, dla których jesteś kolejnym produktem?

Dokładnie tak. Chcemy stawiać na jakość. Gdybym produkował sto kawałków miesięcznie, jak to dziś bywa w dobie sztucznej inteligencji, jakość by spadła.

Słyszałem was w różnych miejscach i za każdym razem wyłapywałem partie improwizowane.

Improwizacja na żywo to jedna z rzeczy, które kocham najbardziej. Mamy przygotowane ramy, ale na studiach dotarło do mnie, że muzycy na scenie nie improwizują całkiem na surowo. Mają bazę i na niej budują. I tak powinno wyglądać show: ludzie mają poczuć muzykę na żywo, a uderzenie bębna ma być wyczute w śledzionie.

Kiedy powstał Guitar Experience?

W 2017 roku poznałem na studiach moją żonę Paulinę. Dała mi ogromnego kopa w samorozwoju. Przed trzydziestką uznałem, że muszę zdecydować, co chcę robić, i postawiłem wszystko na jedną kartę: jeśli do trzydziestki nie rozwinę projektu, rzucam instrument.

Odważna deklaracja. Ktoś o niej wiedział?

Na początku tylko ja. Kiedy powiedziałem mamie, odparła, że nigdy mi się to nie uda. Pomogli mi chłopaki: Krzysiek Dziergas, Łukasz Daniel i Marek Polakowski, a teraz dołączył Paweł Stępień. Gramy muzykę, której praktycznie nikt w Polsce nie gra na takich scenach. Za pierwszym razem zagraliśmy utwór „Glasgow Kiss” Petrucciego, uznawany za jeden z najtrudniejszych na świecie, i wiedzieliśmy, że musimy to pchać. W końcu odpowiedziała nam Hype Global Production, jedna z największych agencji w tej części Europy.

Gdzie można was usłyszeć?

Trasę zaczęliśmy 4 października w poznańskiej Auli Artis, która była praktycznie wyprzedana. Potem są m.in. Bydgoszcz, Rzeszów, Kraków i Warszawa. Wszystkie terminy są w internecie. Uważam jednak, że trasa zaczęła się na gali „Kroniki”, tydzień wcześniej. Zeszliśmy ze sceny, przybiliśmy piątkę i powiedzieliśmy sobie: „Chyba robimy dobrze”.

Były takie momenty, kiedy obraziłeś się na gitarę?

Nie. Zawsze wyznawałem zasadę, że grać trzeba codziennie. Na początku po sześć, osiem, czasem dziesięć godzin. Pierwszy raz od lat odstawiłem instrument podczas dwuipółtygodniowych wakacji z żoną w Tajlandii. Gdy kilka razy udało mi się dotknąć gitary, byłem bardzo szczęśliwy.

Edukacja muzyczna nie zabiera spontaniczności?

Kiedyś tak sądzono. Ja uważam odwrotnie i widzę to po swoich uczniach. Edukacja daje ogromny fundament. Na płycie „Dreamer” jest utwór „Dreaming” z melodią w G-dur. Kiedy zaczęliśmy grać go z zespołem, w improwizacji okazało się, że mogę przenieść go do D-dur i pójść skalą lidyjską. To tworzy magię, której dziesięć lat temu bym nie wykorzystał.

Dziś utwór poprawny matematycznie może stworzyć maszyna. Nie boisz się, że wartościowa muzyka zginie w oceanie piosenek generowanych przez roboty?

Ten problem jest realny, dlatego stawiam mniej na internet, a bardziej na koncerty. Sprawdziłem, że jedna z wielkich firm wciągnęła do swoich algorytmów nawet moje filmy z YouTube’a sprzed dziesięciu, dwunastu lat. Do tego algorytmy każą młodym artystom wciskać cały album w jeden promowany utwór. To niewykonalne, chyba że jest się Dream Theater i ma się „The Dance of Eternity”. Ale algorytm może przeczytać nuty, a nie poczuje bębna w śledzionie. Tego nie da się ściągnąć z sieci, na to trzeba przyjść na koncert.

google_news
Kronika Beskidzka prasa